Dah meštrala me laškiva,
jušto ka guina kuco lize,
sebon vije miris zdrače,
cvića u kojem san nika.

Svaki reful arija freska,
na mah ćutiš teteviku,
za njom levanda te mije,
a Gospina trava blagoslivlje.

Zrake pospanega sunca,
prolile se svud po stini
da mi kušin bude tepal,
mekan ka i krilo materino.

Pomiša se rebat kampanela
s pismom škuro siveg gaka
i arijom neumornog čička,
tek toliko da mi usnit neda.